Jesień 2021, nr 3

Zamów

Recenzje

Małgorzata Pasicka, „Znak” 2008, nr 3

Całość rozważań Wojciechowskiego jest krytyczną analizą przemian, jakim w ciągu ostatniego półwiecza uległy nasze pojmowanie kultury i jej roli. (…) Można nie podzielać pesymizmu prognoz Wojciechowskiego czy zacietrzewienia, w jakie autor zdaje się chwilami popadać, można nie zgadzać się z nadmierną generalizacją, która każe oceniać wedle tej samej miary zjawiska tak różne jak inżynieria genetyczna […]
Więcej

Anna Arno, „Znak” 2012, nr 10

Powojenne listy Miłosza i Andrzejewskiego to dialog na ogromną odległość: dzieliła ich nie tylko geografia, ale także sytuacje życiowe i polityczne wybory. Ta korespondencja jest jakby postscriptum do przyjaźni, której czas minął. Listy stanowią świadectwo „żywotów równoległych” coraz gwałtowniej oddalających się od siebie pisarzy.
Więcej

Szymon Bojdo, klubtygodnika.pl

Kanwą dla przemyśleń ks. Wierzbickiego są bieżące wydarzenia i sytuacje zarówno w Polsce, jak i na świecie. Eseista odnosi się do nich z gorliwością publicysty, trzymającego zawsze rękę na pulsie, ale również przenikliwością filozofa, który ze spraw bieżących chce wywieść prawdy uniwersalne, a przynajmniej próbuje wznieść je ponad doraźność sporu bądź poprzez proces myślenia demaskuje […]
Więcej

Jacek Łukasiewicz, „Odra” 2012, nr 4

Wśród wielu obecnych tam wątków trzeba wybierać. Przez oba tomy przewija się pytanie: eklektyzm czy wyrazista myśl systemowa? Pytanie przybiera postać mocnej alternatywy. Z jednej strony wielość dzieł, obfitość propozycji, wielość wartości, szacunek dla tej różnorodności i umiejętność korzystania z niej. Z drugiej – potrzeba wyraźnego wyboru, koniecznego, gdyż konieczne są wybory w chwilach zagrożeń. […]
Więcej

Leszek Szaruga, „Kwartalnik Artystyczny” 2018, nr 3

Kolejne tomy korespondencji Jerzego Giedroycia dokumentują ogrom pracy, jakiej dokonał zarówno w sferze rozwoju polskiej myśli politycznej, jak i literatury. Odsłaniają też one różne twarze Redaktora, który – w zależności od adresata listów – potrafił zmieniać styl i tonację swej narracji, nie odbiegając wszakże nigdy od istoty swego przekazu. (…) Bez wątpienia korespondencja ta dokumentuje […]
Więcej

Alina Siomkajło, „Ekspresje” 2011, tom II

Każda stronica książki przynosi coś osobliwego. Każde znalezisko opatrzone pomysłowym tytułem i autorskim komentarzem nabiera osobnego życia – ma sens i erudycyjną, nierzadko kpiarską, puentę. A dzięki „Skorowidzowi tytułów not” można łańcuchowo dobywać wątki licznych wyimków. Uratowane od zapomnienia i razem zebrane drobiazgi znamionuje ogromna rozrzutność tematyczna.  (…) W „Podróżach po Szpargalii” spotyka się jakby […]
Więcej

M.W., „Kwartalnik Artystyczny” 2013, nr 1(17)

„Notatnik niespiesznego przechodnia” Jerzego Stempowskiego (1893–1969) publikowany był na łamach paryskiej „Kultury” w latach 1954–1969, ale dopiero teraz ukazuje się jego pierwsze wydanie, przygotowane na podstawie pierwodruków. (…) Pozostawanie sobie wiernym – „This above all”, jak mówi Hamlet, mogłoby być dobrym mottem dla tych zapisów, a ich podtytułem „Trwanie i przemiany – wzór dla eseistów […]
Więcej

Wojciech Surówka OP, blog na portalu Dominikanie.pl

Nie tylko pomysł, przeprowadzenie samej rozmowy, ale i dbałość o stronę graficzną zasługują na najwyższe uznanie. Chyba jeszcze nie mieliśmy okazji zapoznać się z tak całościowym, a zarazem przystępnym przedstawieniem zagadnienia sztuki sakralnej i religijnej. Rozmowa podzielona jest na trzy rozdziały. Pierwszy mówi o relacji jaka zachodzi pomiędzy sztuką i pięknem. Drugi w całości poświęcony […]
Więcej

Łukasz Garbal, „Nowe Książki” 2012, nr 1

Pośmiertne wydanie tekstów Anki Kowalskiej powinno stać się wydarzeniem. Nie tylko z uwagi na osobę autorki – pisarki, redaktorki, działaczki KOR i KSS „KOR”. Nie tylko dlatego, że są to fragmenty nienapisanej książki o codzienności opozycji „kadrowej” sprzed Sierpnia 1980 r. – a jako takie mają walor niezastąpionego źródła dla wszystkich interesujących się najnowszymi dziejami […]
Więcej

Małgorzata Felicka, „Przegląd Powszechny” 2012, marzec

Książka „Z podniesionym czołem” jest spotkaniem ze skrajnym ubóstwem, niedolą – jak o tym stanie mówiła Simone Weil. Najistotniejsze w moim przekonaniu przesłanie tych wspomnień nie jest bezpośrednio wyrażone w słowach, lecz zostało zawarte w wydarzeniach i przemyśleniach opisywanych przez autorkę. W miarę czytania orientujemy się, że skrajna bieda – niedola – obnaża. Odziera człowieka […]
Więcej