Jesień 2020, nr 3

Zamów

Oświadczenie abp. Gądeckiego, czyli nierozumienie istoty problemu

Abp Stanisław Gądecki podczas Mszy św. 13 czerwca 2019 roku w Świdnicy w trakcie 283. zebrania plenarnego KEP. Fot. episkopat.pl

Najlepszym lekarstwem na zarzut hipokryzji wobec Kościoła jest zerwanie z nią, transparentność, skupienie się na ofiarach, rozliczenie się, wypłata odszkodowań, zgoda na komisję z udziałem świeckich, a nie biadolenie, że jesteśmy atakowani.

Czytam oświadczenie arcybiskupa Stanisława Gądeckiego, czytam i zastanawiam się, czy tak samo rozumiemy istotę skandali seksualnych w Kościele. Ksiądz arcybiskup słusznie zwraca uwagę na to, że zwiększyła się agresja wobec księży. Pytanie tylko, czy przyczyną jest wyłącznie przekaz medialny, czy też to, co jest przedmiotem tego przekazu. To jednak kwestia drugorzędna, nad którą można dyskutować. Istotniejsze jest, jak się zdaje, wskazanie przez arcybiskupa „lekarstwa na przestępstwa seksualne”.

„Skupienie uwagi społeczeństwa na grzechu wykorzystywania seksualnego – poza bezpośrednią troską o dobro dzieci – ma jeszcze jeden pozytywny skutek. Uprzytomnia nam bowiem miejsce seksualności w życiu człowieka i powagę wszelkich decyzji podejmowanych w tej dziedzinie. Nie tylko wykorzystanie bezbronnego dziecka powoduje rany na całe życie. Sfera seksualności jest tak wrażliwa, że każde wykorzystanie i porzucenie, także osoby dojrzałej, głęboko ją ranią i powodują w jej życiu dalekosiężne negatywne skutki. Ponadto rozmaite grzechy przeciwko czystości są wzajemnie ze sobą powiązane. Jedne rodzą drugie. Lekarstwem na przestępstwa seksualne jest zachowanie VI przykazania Dekalogu. Komu zatem jest bliski los ofiar różnych nadużyć seksualnych, powinien – w ramach holistycznego podejścia – zaangażować się w promowanie kultury czystości” – napisał przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski.

A ja nie zamierzam negować prawdziwości tej tezy, lecz jedynie wskazać, że istotą zarzutu wobec Kościoła nie jest to, że zdarzali się księża łamiący szóste przykazanie (bo to, że człowiek w tej dziedzinie upada, jest dla chrześcijan dość oczywiste), ale to, że istniał system, który chronił przestępców, przenosił ich z parafii na parafię, że skupiano się na dobru sprawców (bo byli księżmi), a nie na dobru ofiar; że tuszowano skandale; że ich nie wyjaśniona; że tolerowano działanie przestępców. To jest istota problemu. I tego nie rozwiąże „promowanie kultury czystości”.

Nie jest też prawdą, nawet z chrześcijańskiego punktu widzenia, że każdy grzech przeciwko szóstemu przykazaniu jest tak samo zły. W tej sprawie jest jednak pewne stopniowanie, a grzechy kapłanów przeciwko nieletnim są jednak szczególne. Trzeba walczyć o czystość, ale udawanie, że jest to jedyne, co trzeba zrobić w kwestii skandali, to ignorowanie istotnego elementu problemu i kompletne niezrozumienie tego, co część opinii publicznej zarzuca Kościołowi.

Istotą zarzutu wobec Kościoła nie jest to, że zdarzali się księża łamiący szóste przykazanie, ale to, że istniał system, który chronił przestępców. To jest istota problemu. I tego nie rozwiąże „promowanie kultury czystości”

Czytasz Więź? Wspieraj od dziś

Ten komunikat jest zatem błędny na dwóch poziomach: po pierwsze, rzeczowym (diagnozy istoty problemu), a po drugie, komunikacyjnym (przekaz jest skierowany do przekonanych, tych, co generalnie uważają, że wszystko jest OK, a Kościół nie ma sobie nic do zarzucenia, nie zaś do tych, którzy widzą problem). I niestety dowodzi on, że nasza hierarchia wciąż nie umie wyciągać wniosków z tego, co wydarzyło się w innych krajach.

Nie jest także lekarstwem na zarzut hipokryzji mówienie, że „próba zohydzenia chrześcijaństwa i Kościoła – tak nierozerwalnie związanego w dziejach z Polską i polskością – ma na celu nie tylko osłabienie jego pozycji w społeczeństwie, ale także osłabienie ducha narodu”. Dlaczego nie jest? Bo tak się składa, że choć oczywiście zarzuty są wykorzystywane ideologicznie do zwalczania Kościoła, to materii do ich formułowania dostarczyli ludzie Kościoła. Najlepszym lekarstwem na zarzut hipokryzji jest więc zerwanie z nią, transparentność, skupienie się na ofiarach, rozliczenie się, wypłata odszkodowań, zgoda na komisję z udziałem świeckich, a nie biadolenie, że jesteśmy atakowani. Tak, jesteśmy atakowani; tak, nie zawsze sprawiedliwie, a często ideologicznie. Tyle że biadoląc, tylko utwierdzamy drugą stronę w jej przekonaniach, a nie pokazujemy, że coś się zmienia.

Tekst ukazał się 17 czerwca na Facebooku Autora. Tytuł pochodzi od redakcji

Podziel się

Wiadomość

Komentarze (4)

Terlikowski to facet zupełnie nie z mojej bajki, ale zaczynam wierzyć, że faktycznie wierzy w to, co głosi. W przeciwieństwie do większości biskupów. To dobrze, że krytyka ich działań przychodzi również ze strony, którą reprezentuje Terlikowski – ultra-katolickich fundamentalistów.

Brawo redaktorze Terlikowski. Mimo niektórych pańskich poglądów z którymi się nie zgadzam, od dziś cenię pana za uczciwość wobec siebie i nas czytelników. Tym tekstem przekonał mnie pan tak jak pana Piotr (komentarz powyżej), że nie pisze pan zgodnie z zapotrzebowaniem ale zgodnie ze swoim sumieniem.

Panie Terlikowski. Nie było mi dotąd z Panem po drodze, ale z całego serca podpisuję się pod tym tekstem. Ma Pan całkowitą rację. Ale nie wierzę, i myślę, że Pan też nie wierzy, by coś w Kościele w tym temacie się zmieniło. Pokolenia trzeba dla uzdrowienia ludzi Kościoła. Obecni hierarchowie Kościoła po prostu nie są do tego zdolni. Pozdrawiam serdecznie.

Drogi Panie Terlikowski! i szanowni Państwo radziłbym przeczytać Państwu parę razy tekst abpa Gądeckiego i odnieść się do całości, zobaczyć to przesłanie w kontekście. Zastanawiam się mocno, czy komentując to oświadczenie nie należałoby zwrócić uwagi na poruszony problem profanacji, maskarad, ośmieszania wiary, ataku na księży, którzy dobrze służą Bogu i Kościołowi… jest wiele problemów Kościoła, pedofilia jest jednym z nich i nikt nie przeczy, że Kościół nie popełnił tu błędów?
Zastanawiam się jedynie, czy widzicie już tylko ten jeden problem? Czy Kościół to tylko biskupi i księża? Czy nie dostrzegacie, że klimat w naszym kraju staje się nieprzyjazny chrześcijaństwu? Kochani, starajmy się myśleć, nie tylko osądzać. Odczuwać z Kościołem. Kościół to nie tylko księża. to przecież nasz Dom. Dom, który trzeba oczyścić. Kościół to Matka. Dziękuję i liczę na to, że również zależy wam na naszej Matce.
Pozdrawiam w Panu Jezusie!

Dodaj komentarz

Twoje dane będą przetwarzane w celu publikacji komentarza, a ich administratorem będzie Towarzystwo Więź. Szczegóły: polityka prywatności.