Jesień 2020, nr 3

Zamów

Od redakcji

Drodzy Czytelnicy!

Dlaczego taki temat: „Z Ukraińcami po Jedwabnem”? Tradycja dialogu polsko-ukraińskiego na łamach „Więzi” jest długa. Tym razem chcemy go podjąć ze względu na dwie bolesne rocznice – 55 lat temu polscy komuniści rozpoczęli antyukraińską akcję „Wisła”, a za rok minie 60 lat od krwawych rzezi Polaków na Wołyniu. Takie rocznice odgrywają szczególną rolę w relacjach naszych narodów – mogą je zbliżać albo oddalać. A dlaczego „po Jedwabnem”? Ponieważ przebieg narodowej debaty na temat tamtej zbrodni na nowo zobowiązuje nas do uczciwego podejmowania również innych trudnych problemów naszej przeszłości.

Czytasz Więź? Wspieraj od dziś

W dyskusji, którą publikujemy, o. Marek Skórka wspomina nieskuteczne inicjatywy z roku 1943 na rzecz wydania wspólnej polsko-ukraińskiej deklaracji przeciw bratobójczym mordom. Padają słowa: „zmarnowaliśmy potężną szansę”.

Taką niewykorzystaną szansą był też dialog biskupów polskich i ukraińskich podjęty w Rzymie, w październiku 1987 r. (mocno ocenzurowane przemówienia ukazały się w „Więzi” 1988 nr 1). To ważne wydarzenie ze zrozumiałych względów nie znalazło wówczas szerszego echa. Może obecnie – po ubiegłorocznej pielgrzymce Jana Pawła II na Ukrainę – warto, aby biskupi polscy i ukraińscy powrócili do inicjatywy sprzed 15 lat?

W tym miesiącu swoje 75. urodziny obchodzi Tadeusz Mazowiecki – pierwszy premier III Rzeczypospolitej, nam bliski w sposób szczególny jako twórca „Więzi” i do roku 1981 jej redaktor naczelny. Naszemu „Ojcu założycielowi”, obecnie przewodniczącemu Rady Redakcyjnej, życzymy z całego serca, aby pozostał sobą, a także – by mógł oglądać w życiu publicznym owoce swej mądrej i wytrwałej pracy dla dobra Polski i człowieka.

Podziel się

Wiadomość

Możliwość komentowania jest wyłączona.