Jesień 2020, nr 3

Zamów

Dziedziniec dialogu Przeprowadzki Boga.

 W kulturze polskiej łatwo jest stracić z oczu niejednoznaczne, często raczej intelektualne niż uczuciowe, z rzadka prowadzące do wyraźnej konwersji, postsekularne z ducha poszukiwania duchowe, w istotny sposób odróżniające się od eksponowanego w recepcji nurtu „metafizycznego”. Wiemy mniej więcej, jak chrześcijaństwo odcisnęło się na dziełach takich twórców, jak, dajmy na to, Wojciech Kilar, Adam Zagajewski czy Krzysztof Zanussi – ale być może w ciekawszy sposób na znaki czasu świeckiego odpowiadają „półwiary” Pasji Pawła Mykietyna, wierszy Krystyny Miłobędzkiej czy Aniołów w Ameryce Krzysztofa Warlikowskiego? Być może też postsekularyzm zaproponować mógłby bardziej adekwatną i subtelniejszą perspektywę interpretacyjną najciekawszych dokonań naszych starych dobrych mistrzów, takich jak choćby Jerzy Grotowski, Tadeusz Kantor, Miron Białoszewski, Stanisław Barańczak, Jerzy Nowosielski czy Krzysztof Kieślowski (będący, nota bene, najczęściej przywoływanym reżyserem w wydanej niedawno monografii Religion in Comtemporary European Cinema. The Postsecular Constellation)?

To jest fragment artykułu. Pełny tekst – w kwartalniku „Więź” jesień 2017 (dostępnym także jako e-book).

Podziel się

Wiadomość

Możliwość komentowania jest wyłączona.